Mijn persoonlijk B-H-V.
Zo zou je mijn interclub – ik durf het woord bijna niet gebruiken – ’prestaties’ kunnen noemen.

Een ganse winter stevig trainen (zowel op het veld als nadien aan de toog) bleek niet voldoende om het tennislaken eens naar mij toe te kunnen trekken. We zijn drie ontmoetingen ver en ik kijk nog steeds ongeduldig uit naar mijn eerste setwinst. Het zij zo en de nederlagen hebben in elk geval onze teamgeest niet aangetast. Om het in de woorden van een oud-bondscoach van de Rode Duivels te zeggen : “De sfeer is goed…”. En waar speelt een mens uiteindelijk interclub voor? Om met zijn makkers een Duveltje te kunnen drinken op een zonnig terras en hier en daar het vrouwenploegje met de …euh… sympathiekste speelsters aan te moedigen.

Goed nieuws is er voor onze leden die met een verlaagde sportkar of de fiets naar de club komen afgezakt. Geen gekraste bumper meer of een schok in je edele delen bij het oprijden van de parking. De technische dient van de stad heeft de oprit hersteld en putvrij gemaakt waarvoor grote dank. Misschien moet ik de TD stad Eeklo maar eens vragen of ze ook een remedie hebben voor mijn backhand. Zouden ze…?

Manu De Rijck 11 mei 2010